Parafia Najświętszego
Ciała i Krwi Chrystusa
w Warszawie

Czytanie z Księgi proroka Daniela<br><br>Powstawszy, Azariasz tak się modlił, a otwarłszy usta, mówił pośród ognia:<br><br>«Nie opuszczaj nas na zawsze – przez wzgląd na święte Twe imię nie zrywaj Twego przymierza. Nie odwracaj od nas swego miłosierdzia, przez wzgląd na Twego przyjaciela, Abrahama, sługę Twego, Izaaka, i Twego świętego – Izraela. Im to przyrzekłeś rozmnożyć potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek nad brzegiem morza.<br><br>Panie, oto jesteśmy najmniejsi spośród wszystkich narodów. Oto jesteśmy dziś poniżeni na całej ziemi z powodu naszych grzechów. Nie ma obecnie władcy, proroka ani wodza, ani całopalenia, ani ofiar, ani darów pokarmowych, ani kadzielnych. Nie ma gdzie ofiarować Tobie pierwocin i doznać Twego miłosierdzia.<br><br>Niech jednak dusza strapiona i duch uniżony znajdą u Ciebie upodobanie. Jak całopalenia z baranów i cielców, i z tysięcy tłustych owiec, tak niechaj dziś będzie nasza ofiara przed Tobą i niech Ci się podoba! Ponieważ ci, co pokładają ufność w Tobie, nie mogą doznać wstydu. Teraz zaś idziemy za Tobą z całego serca, odczuwamy lęk przed Tobą i szukamy Twego oblicza. Nie zawstydzaj nas, lecz postępuj z nami według swej łagodności i według wielkiego swego miłosierdzia. Wybaw nas przez swe cuda i uczyń swe imię sławnym, Panie!»

Pamiętaj o nas, miłosierny Panie<br><br>Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, * <br>naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. <br>Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, * <br>Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.<br><br>Pamiętaj o nas, miłosierny Panie<br><br>Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, * <br>na swoją miłość, która trwa od wieków. <br>Tylko o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu * <br>ze względu na dobroć Twą, Panie.<br><br>Pamiętaj o nas, miłosierny Panie<br><br>Dobry jest Pan i łaskawy, * <br>dlatego wskazuje drogę grzesznikom. <br>Pomaga pokornym czynić dobrze, * <br>uczy ubogich dróg swoich.<br><br>Pamiętaj o nas, miłosierny Panie

Chwała Tobie, Słowo Boże<br><br>Nawróćcie się do Boga waszego, <br>On bowiem jest łaskawy i miłosierny.<br><br>Chwała Tobie, Słowo Boże

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza<br><br>Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?»<br><br>Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.<br><br>Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać.<br><br>Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: „Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował.<br><br>Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: „Oddaj, coś winien!” Jego współsługa padł przed nim i prosił go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu.<br><br>Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło.<br><br>Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu.<br><br>Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa<br><br>Mojżesz powiedział do ludu:<br><br>«A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców.<br><br>Patrzcie, nauczałem was praw i nakazów, jak mi rozkazał czynić Pan, Bóg mój, abyście je wypełniali w kraju, do którego idziecie, by objąć go w posiadanie. Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością w oczach narodów, które usłyszawszy o tych prawach, powiedzą: „Z pewnością ten wielki naród to lud mądry i rozumny”. Bo któryż wielki naród ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy? Któryż wielki naród ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo, które ja wam dziś daję?<br><br>Tylko się strzeż bardzo i pilnuj siebie, byś nie zapomniał o tych rzeczach, które widziały twe oczy, by z twego serca nie uszły po wszystkie dni twego życia, ale ucz ich swych synów i wnuków».

Kościele święty, chwal swojego Pana<br><br>Chwal, Jeruzalem, Pana, * <br>wysławiaj twego Boga, Syjonie! <br>Umacnia bowiem zawory bram twoich * <br>i błogosławi synom twoim w tobie.<br><br>Kościele święty, chwal swojego Pana<br><br>Zsyła na ziemię swoje polecenia, * <br>a szybko mknie Jego słowo. <br>On prószy śniegiem jak wełną * <br>i szron jak popiół rozsypuje.<br><br>Kościele święty, chwal swojego Pana<br><br>Oznajmił swoje słowo Jakubowi, * <br>Izraelowi ustawy swe i wyroki. <br>Nie uczynił tego dla innych narodów, * <br>nie oznajmił im swoich wyroków.<br><br>Kościele święty, chwal swojego Pana

Chwała Tobie, Słowo Boże<br><br>Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem. <br>Ty masz słowa życia wiecznego.<br><br>Chwała Tobie, Słowo Boże

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza<br><br>Jezus powiedział do swoich uczniów:<br><br>«Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni.<br><br>Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim».

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza<br><br>Tak mówi Pan:<br><br>«Dałem im przykazanie: „Słuchajcie głosu mojego, a będę wam Bogiem, wy zaś będziecie Mi narodem. Chodźcie każdą drogą, którą wam rozkażę, aby się wam dobrze wiodło”.<br><br>Ale nie usłuchali ani nie chcieli słuchać i poszli za zatwardziałością swych przewrotnych serc; obrócili się plecami, a nie twarzą.<br><br>Od dnia, kiedy przodkowie wasi wyszli z ziemi egipskiej, do dnia dzisiejszego posyłałem do was wszystkie moje sługi, proroków, każdego dnia, bezustannie, lecz nie usłuchali Mnie ani nie nadstawiali uszu.<br><br>Uczynili twardym swój kark, stali się gorsi niż ich przodkowie. Oznajmisz im wszystkie te słowa, ale cię nie usłuchają; będziesz wołał do nich, lecz nie dadzą ci odpowiedzi.<br><br>I powiesz im: „To jest naród, który nie usłuchał głosu Pana, swego Boga, i nie przyjął pouczenia. Przepadła wierność, znikła z ich ust”».

Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie<br><br>Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, * <br>wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia. <br>Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, * <br>z weselem śpiewajmy Mu pieśni.<br><br>Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie<br><br>Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, * <br>klęknijmy przed Panem, który nas stworzył. <br>Albowiem On jest naszym Bogiem, * <br>a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.<br><br>Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie<br><br>Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: † <br>«Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, * <br>jak na pustyni w dniu Massa, <br>gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, * <br>doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».<br><br>Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie

Chwała Tobie, Słowo Boże<br><br>Nawróćcie się do Boga waszego, <br>On bowiem jest łaskawy i miłosierny.<br><br>Chwała Tobie, Słowo Boże

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza<br><br>Jezus wyrzucał złego ducha z człowieka, który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: «Mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba.<br><br>On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i Szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja mocą Belzebuba wyrzucam złe duchy, to czyją mocą wyrzucają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże.<br><br>Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, to zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy.<br><br>Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza».

Czytanie z Księgi proroka Ozeasza<br><br>Tak mówi Pan:<br><br>«Wróć, Izraelu, do Pana, Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną swą winę. Zabierzcie z sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego: „Usuń cały grzech, a przyjmij to, co dobre, zamiast cielców dajemy Ci nasze wargi. Asyria nie może nas zbawić; nie chcemy już wsiadać na konie ani też mówić: nasz boże do dzieła rąk naszych. U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota”.<br><br>Uleczę ich niewierność, szczodrze obdarzę ich miłością, bo gniew mój odwrócił się od nich. Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i jak topola zapuści korzenie. Rozwiną się jego latorośle, będzie wspaniały jak drzewo oliwne, woń jego będzie jak woń Libanu.<br><br>I wrócą znowu, by usiąść w mym cieniu, i zboża uprawiać będą, winnice sadzić, których sława będzie tak wielka, jak wina libańskiego. Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami? Ja go wysłuchuję i Ja na niego spoglądam, Ja jestem jak cyprys zielony i Mnie zawdzięcza swój owoc. Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył? Bo drogi Pańskie są proste; kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy».

Ja jestem Bogiem, słuchaj mego głosu<br><br>Słyszę słowa nieznane: * <br>«Uwolniłem od brzemienia jego barki, <br>jego ręce porzuciły kosze. * <br>Wołałeś w ucisku, a Ja cię ocaliłem.<br><br>Ja jestem Bogiem, słuchaj mego głosu<br><br>Odpowiedziałem ci z grzmiącej chmury, * <br>doświadczyłem cię przy wodach Meriba. <br>Słuchaj, mój ludu, chcę cię napomnieć, * <br>obyś Mnie posłuchał, Izraelu!<br><br>Ja jestem Bogiem, słuchaj mego głosu<br><br>Nie będziesz miał obcego boga, * <br>cudzemu bogu nie będziesz się kłaniał. <br>Ja jestem Panem, Bogiem twoim, * <br>który cię wywiódł z ziemi egipskiej.<br><br>Ja jestem Bogiem, słuchaj mego głosu<br><br>Gdyby mój lud Mnie posłuchał, * <br>a Izrael kroczył moimi drogami, <br>jego bym karmił wyborną pszenicą * <br>i sycił miodem z opoki».<br><br>Ja jestem Bogiem, słuchaj mego głosu

Chwała Tobie, Słowo Boże<br><br>Pan mówi: Nawracajcie się, <br>bliskie jest królestwo niebieskie.<br><br>Chwała Tobie, Słowo Boże

Słowa Ewangelii według Świętego Marka<br><br>Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»<br><br>Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».<br><br>Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».<br><br>Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.

Czytanie z Księgi proroka Ozeasza<br><br>Chodźcie, powróćmy do Pana! On nas zranił i On też uleczy, On to nas pobił, On ranę przewiąże. Po dwu dniach przywróci nam życie, a dnia trzeciego nas dźwignie i żyć będziemy w Jego obecności. Poznajmy, dążmy do poznania Pana; Jego przyjście jest pewne jak poranek, jak wczesny deszcz przychodzi On do nas, jak deszcz późny, co nasyca ziemię.<br><br>«Cóż ci mogę uczynić, Efraimie, co pocznę z tobą, Judo? Miłość wasza podobna do chmur o świtaniu albo do rosy, która prędko znika. Dlatego ciosałem cię przez proroków, słowami ust mych pouczałem, a Prawo moje zabłysło jak światło. Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń».

Miłości pragnę, nie krwawej ofiary<br><br>Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, * <br>w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość. <br>Obmyj mnie zupełnie z mojej winy * <br>i oczyść mnie z grzechu mojego.<br><br>Miłości pragnę, nie krwawej ofiary<br><br>Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz, * <br>a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz. <br>Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, * <br>pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.<br><br>Miłości pragnę, nie krwawej ofiary<br><br>Panie, okaż Syjonowi łaskę w Twej dobroci, * <br>odbuduj mury Jeruzalem. <br>Wtedy przyjmiesz prawe ofiary, * <br>dary i całopalenia.<br><br>Miłości pragnę, nie krwawej ofiary

Chwała Tobie, Słowo Boże<br><br>Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych, <br>lecz słuchajcie głosu Pańskiego.<br><br>Chwała Tobie, Słowo Boże

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza<br><br>Jezus opowiedział niektórym, co dufni byli w siebie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść:<br><br>«Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”.<br><br>A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!”<br><br>Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».

Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela<br><br>Pan rzekł do Samuela: «Napełnij oliwą twój róg i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzyłem sobie króla».<br><br>Kiedy przybył, spostrzegł Eliaba i powiedział: «Z pewnością przed Panem jest jego pomazaniec». Pan jednak rzekł do Samuela: «Nie zważaj ani na jego wygląd, ani na wysoki wzrost, gdyż odsunąłem go, nie tak bowiem, jak człowiek widzi, widzi Bóg, bo człowiek widzi to, co dostępne dla oczu, a Pan widzi serce». I Jesse przedstawił Samuelowi siedmiu swoich synów, lecz Samuel oświadczył Jessemu: «Nie ich wybrał Pan».<br><br>Samuel więc zapytał Jessego: «Czy to już wszyscy młodzieńcy? » Odrzekł: «Pozostał jeszcze najmniejszy, lecz on pasie owce». Samuel powiedział do Jessego: «Poślij po niego i sprowadź tutaj, gdyż nie rozpoczniemy uczty, dopóki on nie przyjdzie».<br><br>Posłał więc i przyprowadzono go: był on rudy, miał piękne oczy i pociągający wygląd. Pan rzekł: «Wstań i namaść go, to ten». Wziął więc Samuel róg z oliwą i namaścił go pośrodku jego braci. Od tego dnia duch Pański opanował Dawida.

Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 (R.: por. 1b)<br>Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego<br><br>Pan jest moim pasterzem, †<br>niczego mi nie braknie, *<br>pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.<br>Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *<br>orzeźwia moją duszę.<br><br>Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego<br><br>Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *<br>przez wzgląd na swoją chwałę.<br>Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, †<br>zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *<br>Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.<br><br>Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego<br><br>Stół dla mnie zastawiasz *<br>na oczach mych wrogów.<br>Namaszczasz mi głowę olejkiem, *<br>kielich mój pełny po brzegi.<br><br>Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego<br><br>Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *<br>przez wszystkie dni życia<br>i zamieszkam w domu Pana *<br>po najdłuższe czasy.<br><br>Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan<br><br>Bracia:<br><br>Niegdyś byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości. Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda. Badajcie, co jest miłe Panu. I nie miejcie udziału w bezowocnych uczynkach ciemności, a raczej piętnując je, nawracajcie tamtych. O tym bowiem, co się u nich dzieje<br><br>po kryjomu, wstyd nawet mówić. Natomiast wszystkie te rzeczy, gdy są piętnowane, stają się jawne dzięki światłu, bo wszystko, co staje się jawne, jest światłem.<br><br>Dlatego się mówi: «Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus».

Chwała Tobie, Królu wieków<br><br>Ja jestem światłością świata,<br>kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.<br><br>Chwała Tobie, Królu wieków

Słowa Ewangelii według Świętego Jana<br><br>Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia.<br><br>Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata».<br><br>To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc.<br><br>A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem».<br><br>Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem».<br><br>Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę».<br><br>Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok».<br><br>Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie».<br><br>Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?»<br><br>Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi».<br><br>Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić».<br><br>Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz.<br><br>Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon.<br><br>A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».<br><br>[wersja krótsza: J 9, 1. 6-9. 13-17. 34-38]

Czytanie z Księgi proroka Izajasza<br><br>Tak mówi Pan:<br><br>«Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą.<br><br>Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele i z jej ludu – radość. Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w niej odgłosów płaczu ani krzyku narzekania.<br><br>Nie będzie już w niej niemowlęcia, co miałoby żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie osiągnąć stu lat, będzie znakiem klątwy. Zbudują domy i mieszkać w nich będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich owoce».

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś<br><br>Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś * <br>i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie. <br>Panie mój, Boże, † <br>z krainy umarłych wywołałeś moją duszę * <br>i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.<br><br>Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś<br><br>Śpiewajcie psalm, wszyscy miłujący Pana, * <br>i pamiętajcie o Jego świętości. <br>Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, † <br>a Jego łaska przez całe życie. * <br>Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem wesele.<br><br>Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś<br><br>Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną, * <br>Panie, bądź moją pomocą. <br>Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament, * <br>Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.<br><br>Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś

Chwała Tobie, Królu wieków<br><br>Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli, <br>a Pan Bóg będzie z wami.<br><br>Chwała Tobie, Królu wieków

Słowa Ewangelii według Świętego Jana<br><br>Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto.<br><br>Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on już bowiem umierający.<br><br>Jezus rzekł do niego: «Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie».<br><br>Powiedział do Niego urzędnik królewski: «Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko».<br><br>Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł.<br><br>A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: «Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka». Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje». I uwierzył on sam i cała jego rodzina.<br><br>Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.